شانه
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
از شدت حیرانی، دوست دارم یکی بیاد جای من فکر کنه، جای من همه چی رو بسنجه، جای من تصمیم بگیره و من فقط انجامش بدم.
دچار کمآوردگی نسبی شدم!
شبیه یه مسافر غریب، در شهر غریب، وسط میدون اصلی شهر که از همه طرف راهی برای رفتن داره و نمیدونه چیکار باید بکنه!
برچسب:
نویسنده: هلیا خوشنام
در تهران، نزدیک دروازه شمیران، میدانی هست به نام ابن سینا. الان مجسمهxadای دارد و ایستگاه مترو و نظم و ترتیبی. قدیمxadترها اسمش را گذاشته بودند "میدان چه کنم؟" عابر بیچاره از تعدد راهxadها، نمیxadدانست کدام مسیر، راه اوست برای رفتن.
جوانی برای من، دقیقا ایستادن در وسط این میدان است. جایی از عمر که باید تصمیم بگیری کدام مسیر را انتخاب کنی. مسیرهایی به ظاهر گاه پر پیچ و خم و گاه مستقیم و سرراست که البته انتهای هر کدام ناپیداست. نه توان رفتن و آزمودن همه مسیرها مهیاست نه مجال ایستادن طولانی مدت و تصمیم گرفتن سر صبر و حوصله. ثابت ماندن و حرکت نکردن در این میدان، صرفا توهم است. در هیاهوی آدمxadها و گذشت زمان، انگار که بر نوار نقالهxadای ایستاده باشی؛ تو ثابتی، اما عمر در گذر و تو در گذار.
زندگی، روایت اول شخص است. اول شخصِ محدود. اول شخصی که در میانه همان میدان ایستاده. تنها میxadداند از کجا آمده و با خودش چه آورده است - آن هم اگر حافظهxadاش یاری کند - و پیش رویش مسیرهایی که هیچ از آنها نمیxadداند؛ نه مقدار و طول و مسافتش را، نه وسایل مورد نیازش را، نه همراه و همسفرش را، نه شرایط و احوال آیندهxadاش را. این نه به این معنی است که آدمی تنهاست، که آدمی، بیxadخبر از فرداست.
«چند باری ایستادن در این مسیر را تجربه کردهxadام، شاید بار اول یا شروع جدیاش، موقع انتخاب رشته دبیرستان بود، تستxadهای رغبتxadسنجی و علاقهxadشناسی، پیشنهادش ریاضی بود، من هم در دبیرستانی بودم که ریاضی رشته اولش و بود تجربی بعد از سالxadها، تازه با اصرار بچهها داشت راه میxadافتاد. انتخاب من هم طبعا ریاضی بود، تا کنکور همان ریاضی خواندم – البته خواندن که نه، فقط ریاضی بودم!- کنکور که شد، از بین صد انتخاب فکر کنم فقط یکی دو مهندسی زد
برچسب:
نویسنده: هلیا خوشنام